Kaç Kişi Çevrimiçi
Şu anda 52 ziyaretçi çevrimiçi
Arşiv
-
Temmuz, 2011
-
Mayıs, 2011
-
Nisan, 2011
-
Mart, 2011
-
Şubat, 2011
-
Ocak, 2011
-
Aralık, 2010
-
Kasım, 2010
-
Ekim, 2010
-
Eylül, 2010
|
Her insan biraz olsun bencildir. Eskilerin dediği "Önce can, sonra canan" deyimi de bunun açık bir itirafı bence. Çocukluktan itibaren insanı yöneten temel güdülerden biri de bu.
İnsanların bencillik düzeyini anlayabilmek için onlarla içli dışlı olmak gerekir. Hani eskiler "Bir adamı tanımak istiyorsan ona makam mevki vereceksin" derler. Bu durumun en önemli yanı çıkar çatışmalarının yaşanılabileceği ortamlar oluşturmasıdır.
Bencillik, yaşamın farklı anlarında çok değişik boyutlarda boy gösterebilir. Bencil, kendini evrenin merkezine koyar. Herşeyin ona göre şekillenmesini, bütün varlıkların bir güneş sistemi düzeniyle onun etrafında dönmesini ister. Örneğin; o herşeyin en iyisini almalıdır. O başkasının malını rahatlıkla isteyip kullanabilir ama kendi malını kimseye koklatmaz. İşine herkes yardım etmelidir ama kendisi boş otursa da kimsenin işine el atmaz. Olumsuz giden herşeyi başkası yapmıştır. Doğru sonuçlanmış bir iş varsa onu mutlaka kendisi yalnız başarmıştır.
Yaşamın her anında bir köşeden karşımıza çıkan bencillerin birçok özellikleri ortaktır. En belirgin özellikleri kendilerini özel hissetmeleri, bu nedenle de ayrıcalık beklentisi içinde olmalarıdır. Onlar asla sıra beklemez, kuyruğa girmezler. Her işlerini başkalarının halletmesini beklerler. Onların vakitleri her zaman daha kıymetlidir. Başkaları için geçerli olan yasaklar onlar için geçerli değildir. Onlar başkalarıyla alay edebilirler, ama onlara şaka bile yapılmaz.
Bencilleri kimse üzmemelidir kimse eleştirmemelidir. Ama onların herkesi üzebilme ve eleştirebilme hakları vardır. Kin, öfke ve kıskançlık duygularını abartabilirler ama başkasında bu duyguların zerresine bile tahammül edemezler. Hatta acıma ve bağışlama gibi duyguları bile kendi çıkarları doğrultusunda kullanırlar.
Alçakgönüllülükleri bile egoizm kokar. Karşıdakiyle asla empati kurmazlar. Herhangi bir olumsuzlukta, karşıdakinin ne hissettiği hiç de önemli değildir onlar için.
Konuşmaya başlarsa herkes onu dinlemeli ve anlamaya çalışmalıdır. Onun sözünü kimse bölemez. Ama o, kimseyi dinlemek zorunda değildir. Başkalarını dinlemek durumunda kalınca ya çok yorgun olur ya da çok işi vardır.
Neyse uzatmayalım eminim ki hepinimizin yakın çevresinde buna benzer yüzlerce örnek vardır. Ben anlatırken gözünüzde birçok örnek canlanıyordur.
Bencilliğin aşırısı ise önemli bir hastalık. Psikolojide bencilliği ilerlemiş kişilere "narsist" diyorlar. Normalden uzaklaşmanın önemli bir türünü oluşturuyor narsizm.
Bencillik, çoğu kez insanları öne çıkaran bir avantaj gibi görünse de dostlukların erimesinde ve bireyin yalnızlaşmasında en önemli sebep durumunda. Turgenyev "Bencil insan, tek başına kalmış meyvesiz ağaç gibi kurur gider" diyor. Şu anda birilerinin de kuruyup gittği gibi...
İlk cümlede de belirttiğim gibi "bencillik" her insanın doğasında var biraz. Önemli olan bunu kontrol edebilmek, hastalık haline dönüştürmemek. Keser gibi hep kendine yontmamak, testere gibi olabilmeyi denemek. Balzac'ın bu konuda etkili bir sözü vardır "Bencillik dostluğun zehiridir"
Sonuç itibariyle bencillikle kimse bir yere varamaz. Hayattaki en önemli kurallardan biridir "bencil olmamak"...
Saygılarımla...
|
|
|
